ایران دیدبان

مدتها بود که مجاهدین درد اصلی شان را با بهانه جویی در باره مواضع اروپا و متهم نمودن غرب به مماشات با ایران پنهان می کردند، و با کژتابی و طلبکاری تحریم همه جانبه ایران و به ویژه تحریم خرید نفت ازکشورمان را به عنوان یک حرکت ضروری و اقدام لازم مطرح می کردند.

هر بارهم که آمریکا و اروپا تحریم بخش هایی از صنایع و یا بانکها و اشخاص کشورمان را برقرار می کرد، در کمال تعجب شکوه و شکایت خود را پنهان نکرده، آن را ناکافی و غیراثرگذار اعلام می­کردند.

البته کارشناسان به درستی، اعتراض های پی در پی مجاهدین به اقدامات ضدایرانی آمریکا و اروپا را یک اقدام دیکته شده از جانب اسرائیل و جنگ طلبان و در راستای برافروختن جنگ تحلیل کرده و می کنند، چرا که صهیونیستها و مجاهدین به تحریم فقط به عنوان مقدمه ای برای جنگ فکر می کنند.

اما با موضع گیری های اخیر رهبری گروه تروریستی مجاهدین و به ویژه موضع گیری اخیر مریم رجوی در باره تحریم  خرید نفت ایران از سوی  اروپا- یعنی آرزوی دیرینه مجاهدین - به طرز روشنی مشخص گردید که این بهانه جویی ها با بحرانهای شدید تشکیلاتی گروه تروریستی مجاهدین مرتبط است.

موضع مریم رجوی بعد از صدور بیانیه اتحادیه اروپا این واقعیت را به خوبی بازتاب می دهد:

" مقاومت ایران بیش از دو دهه است که به اعمال تحریمهای همه جانبه نفتی و مالی ایران فراخوان داده است. .. تحریمها پاسخ نهایی پروژه اتمی این رژیم نیست. راه حل نهایی تغییر رژیم است که دستیابی به بمب اتمی بخشی از استراتژی اش برای بقاست و هرگز از آن دست نمی کشد. لذا تحریمها در صورتی مؤثر است که با حمایت از مبارزة مردم ایران برای تغییر رژیم همراه باشد... آن روی سکه این سیاست، عدم پایبندی آمریکا و جامعه بین المللی به تعهداتش در قبال حفاظت ساکنان اشرف و اصرار بر ادامة برچسب نامشروع تروریستی علیه مجاهدین خلق ایران در آمریکا است. این لیست‌گذاری ارادة جامعة بین‌المللی برای اعمال قاطعیت علیه بانکدار مرکزی تروریسم را سست کرده است."

از این موضع گیری به خوبی می شود فهمید که عدم رضایت از سیاست های ضدایرانی غرب و انتقاداز تحریم هایی که مجاهدین خود درخواست کننده آن بودند و منطقی جز غر زدن و زیاده خواهی ندارد از کجا نشأت می گیرد.

واقعیت این است که تشکیلات بی ریشه رجوی فقط با برعهده گرفتن کفالتش توسط یکی از قدرتهای ضد ایرانی می تواند به حیات خود ادامه دهد. این همه سرو صدا و تشکیل کنفرانس های پیاپی و متهم نمودن عراق به نقض معاهدات و سازمان ملل و کمیساریای عالی پناهندگی و آمریکا به سکوت و همدستی با دولت عراق ، فقط به این دلیل است که رجوی هنوز نتوانسته است بعد از صدام جانشینی برای سرپرستی باندش - به جز دوره کفالت موقت پنتاگون- پیدا کند.

از این لگدپرانی و آه و ناله دار و دسته رجوی به یک واقعیت مهمتر هم می توان راه یافت، آن این که خروج از اشرف تحت هر شرایطی و به فرض تحقق تمامی خواسته های رجوی، به فروپاشی تشکیلات موجود در عراق منجر خواهد شد. همچنین آینده سیاسی مجاهدین به همین دلیل یعنی نداشتن سرپرست با چالش­های  متعدد و جدی روبرو است که قطعاً و قهراً رهبری فعلی مجاهدین از پس حل آن چالش ها برنخواهد آمد.

......................
۱۳۹۰/۱۱/۵

---

نظرها 0

---

دیدگاه خود را بنویسید