ایران دیدبان

وقتی که خبر موافقت دولت مالکی با درخواست دبیرکل ملل متحد برای تمدید ضرب الاجل اخراج مجاهدین از عراق منتشر شد ، رجوی جشن گرفت و فتح مبین اعلام کرد. جشن و پایکوبی رجوی مبتنی بر زعم وی در باره قرار دادن نهادهای بین المللی در مقابل دولت عراق بود.

از مدتها قبل رجوی گردانندگان مجاهدین را با این تحلیل انباشته است که دولت مالکی مشروعیت ندارد و دولتهای غربی و سازمانهای بین المللی به دلیل شیعه بودن، ظرفیت و آمادگی مخالفت با آن را دارند. حتی در ابتدا با اتکاء و امید به حمایتهای یک جانبه آمریکا، دفاع از ادامه حضور مجاهدین در اردوگاه اشرف را امری معتبرتر از حاکمیت عراق می دانست.

این بار اول نیست که رجوی با مدل های ذهنی اش، به مشروعیت سازی برای مجاهدین و پیروزی در عرصه ذهن و روی کاغذ نائل می شود. از سی خرداد 1360 به دنبال نامشروع ساختن حاکمیت ایران با انواع و اقسام ابزارها است. قرار گرفتن در پشت سر رئیس جمهور معزول ایران با تمام اختلافات سیاسی و اعتقادی با وی فقط به این دلیل بود که گمان داشت که به این وسیله مشروعیت به دست خواهد آورد و مورد حمایت جامعه جهانی واقع خواهد شد.

اما اکنون، پس از گذشت سه هفته از دست افشانی و اعلام فتح مبین رجوی، بقایای رجوی به اشک و ناله و سوز و آه از رفتار سازمان ملل و کمیساریای عالی پناهندگان در قبال خود مشغول شدند.

" اکنون پیش از آن که زمان برای تحقق یک راه حل مسالمت آمیز از دست برود، باید هشدار بدهیم رژیم آخوندها و دولت عراق دست اندر کار یک سوءاستفاده خطرناک از ارگانهای ملل متحد هستند تا ساکنان اشرف را از یک وضعیت تهدید آمیز، به یک وضعیت فاجعه بار منتقل سازند. اعتمادی که نثار ملل متحد شده است، نباید با بازیهای دولت عراق، وسیله برپایی زندانی در داخل یک پادگان برای ساکنان اشرف شود. جهان شاهد است که دولت عراق، نه می خواهد و نه می تواند به قول های خود به سازمان ملل و جامعه جهانی وفادار بماند.
اما سؤال اساسی اینست که چرا ملل متحد در این باره سکوت کرده است؟...
سازمان ملل نیز آن قدر خود را صاحب اختیار می شناسد که بدون آگاهی و رضایت ساکنان اشرف، در مورد سرنوشت آنها با دولت عراق، قرار داد امضا می کند. پس نباید وقتی پای سیاست مخرب دولت عراق به میان می آید، از خود، رفع مسئولیت کند.
پنج ماه پس از تقاضای پناهندگی یک به یک ساکنان اشرف، چرا از نقش تسهیل کننده ملل متحد برای تعیین پناهندگی ساکنان خبری نیست؟ راستی چرا؟ "*

اعتراف به این که ملل متحد رهبری مجاهدین را نماینده ساکنان اردوگاه اشرف نمی شناسد و خود به نمایندگی از آنان با دولت عراق قرار داد بسته است، آن هم در حالی که رهبری مجاهدین به گمان ساده بودن طرفهای بین المللی پیشنهاد حضور در کمیته چند جانبه با شرکت نمایندگان آمریکا و اروپا را دادند، اقرار به  پوشالی بودن پز ِ " نمایندگان اشرف " است که در این چند ماه رهبری مجاهدین با تبلیغات دروغین در باره آن نیروهای واخورده و مأیوس این گروه را فریب می داد.

از ابتدا هم روشن بود که ورود کمیساریا به این عرصه ، به معنی آن است که هر فرد خودش اعتبار دارد و سازمان ملل کسی را به سخنگویی و نمایندگی کسی به رسمیت نخواهد شناخت.

همچنین برخلاف توهمات رجوی روشن بود که اولین شرط ورود سازمان ملل به این موضوع به رسمیت شناختن حق حاکمیت عراق است که در هیچ شرایطی قابل چشم پوشی نیست.

آه و ناله امروز بقایای رجوی نتیجه ی توهمات مالیخولیایی و خودبزرگ بینی های ابلهانه وی است و اگر همچنان به این رویه ادامه دهد، جهان را برسر از میان برداشتن مانع پیشرفت این امر، یعنی " نمایندگان اشرف " متفق القول خواهد کرد.

به راستی که تحلیل های غلط، توهمات و خودبزرگ بینی رجوی ، اعضای مجاهدین را از وضعیت تهدید آمیز به یک وضعیت فاجعه بار کشانده است و استمرار رهبری وی بر تشکیلات به گل نشسته ی مجاهدین می تواند تک تک نیروهای این گروه را تا نابودی کامل پیش ببرد.

 _______________________________

*مریم رجوی

 

......................
۱۳۹۰/۱۱/۳

---

نظرها 0

---

دیدگاه خود را بنویسید