ايران اينترلينک در بريف شماره نهم خود خاطر نشان ساخت که مسعود و مريم رجوي، نيروهای فدايي خود را از عراق به اروپا آورده اند تا بدين وسيله و با اعمال فشار و استفاده از اين نيروهای فدايي، بتوانند راه خود را در محافل سياسي غرب باز نموده، خود را بعنوان آلترناتيوی در قبال سيستم حاکم بر ايران جا بيندازند.ا



در اروپا، درگيری های بين سرسختان مجاهدين (فدائيان رجوي) که از عراق وارد شده اند و آنهايي که اعضای ليبرال تر و سابقه دارتر مجاهدين در اروپا هستند، شدت گرفته است. بخش اروپايي سعي دارد تا از گذشته خود فاصله گرفته و با نشان دادن چهره اي موافق اروپا مجددا خود را باز سازی نمايد، ولي فدائيان وارداتي خواستار آن هستند که ماهيت سازمان را بعنوان يک نيروی جنگنده انقلابي حفظ نمايند و برای اين کار حاضر به فعليت بخشيدن به اعمال تروريستي در غرب نيز مي باشند. رجوی ها سعي مي کنند، حد اقل تا زماني که وضعيت مريم رجوی در پاريس حل نشده و مسعود رجوی امکاني برای بيرون آمدن از مخفيگاه خود نيافته است، سرپوشي بر اين اختلاف در حال انفجار گذاشته و مسئله را کنترل نمايند.ا



از زماني که مريم رجوي در پاريس دستگير شد، مجاهدين متهم به دست داشتن عمليات تروريستي در استراليا و آلمان شده اند و پنج نقطه از محل ها و دفاترشان در لندن توسط پليس بريتانيا مورد جستجو قرار گرفته. مجاهدين در سعی خود برای خارج شدن از ليست تروريست ها در همه کشورها شکست خورده اند و همچنين در سعي خود در جلوگيری از ادامه پروسه قانوني بر عليه مريم رجوي در پاريس با استفاده از خود سوزي های مکرر نيز به جايي نرسيدند. علاوه بر اين ها، مجاهدين در اين مدت به نقض حقوق اعضا و حتي اوليه ترين حقوق بشر آنها ادامه دادند. خانواده هايي که از ايران برای ديدار با خانواده هايشان در مجاهدين، به عراق رفته بودند، موفق به دست يابي بدون قيد و شرط به افراد فاميل خود نشدند. همچنين، سرنوشت اعضای مخالف مجاهدين که به زندان سياسي ابوغريب صدام حسين روانه شده بودند نيز هنوز نامشخص است.

برای حل اين مسائل، اساسي ترين مشکلي که رجوی ها با آن درست به گريبانند، اين است که آنها هر دو، در آن واحد، هم رهبران مجاهدين و هم رهبران شورای ملي مقاومت ايران هستند(شورای ملي مقاومت يا شورای ملي مقاومت ايران) و از طرف ديگر، پرسنل هر دو اين سازمان ها نيز تقريبا مشابه و يکي هستند. بنابر اين آنها نمي توانند فرا تر از برچسب تروريستي اي که در حال حاضر با آن تعريف مي گردند، حرکت کرده و عمل کنند.بخصوص لازم به یاد آوری است که :



ساعاتي پس از عمل تروريستي يازدهم سپتامبر در ايالات متحده امريکا، تمام جهان بجز اقليتي مشخص، اين عمل را محکوم کردند. تا زمان حاضر، نه سازمان مجاهدين خلق و نه شورای ملي مقاومت و نه هيچ يک از افرادي که مدعي نمايندگي آنها شده اند هرگز اين حرکت و يا عاملين عمليات تروريستي يازدهم سپتامبر در امريکا را محکوم نکرده اند. شاهدان عيني گزارش داده اند که رقص و آواز خواني و جشن و سرور در پايگاه های مجاهدين پس از شنيدن خبر اين عمليات تروريستي برقرار بوده است.ا

سازمان مجاهدين/ شورای ملي مقاومت / شورای ملي مقاومت ايران، تا آخرين لحظات سقوط رژيم صدام حسين در مقابل نيرو های اعتلاف از منتقدان سر سخت آمريکا بود ولي درست از لحظه اي که نيروهای امريکايي بمباران پايگاه هايشان (بعنوان يک سازمان تروريستي مشخص) را شروع کردند، نيروهای مجاهدين/شورای ملي مقاومت/شورای ملي مقاومت ايران، بسرعت مذاکرات و تسليم نيروهای خود با تاکيد بر قابل استفاده بودنشان برای امريکا بعنوان يک نيروی ضد ايراني را شروع نمودند.

بلافاصله پس از دستگيری رهبرانشان در پاريس، سازمان مجاهدين/ شورای ملي مقاومت/ شورای ملي مقاومت ايران، اقدام به استفاده از اعتراضات خشونت آميز برای دسترسي به اهداف خود نمود. از همان آغاز، خودسوزی بجای روش های ديگر اعتراض سياسي مورد استفاده قرار گرفت و نه بعنوان آخرين راه ممکن و پس از استفاده و به نتيجه نرسيدن تمامي راه های اعتراضي مشروع ديگر. ادعا های شورای ملي مقاومت/ شورای ملي مقاومت ايران، بر وجود تفکرات دموکراتيک، در اينجا قابل رويت نبوده اند.

وزارت خارجه ايالات متحده روز پانزدهم اوت اعلام نمود که :"...اقدام در تصحيح دستور اجرايي 13224 و اضافه نمودن شورای ملي مقاومت و شورای ملي مقاومت ايران به سازمان مجاهدين خلق ايران (بعنوان سازمان تروريستي) براساس اطلاعات از منابع گوناگون بوده است که نشانگر آن هستند که اين سازمان ها بعنوان بخشي از سازمان مجاهدين عمل کرده و از اعمال تروريستي سازمان مجاهدين حمايت کرده اند".



با وجود پيام هاي تبليغاتی ای که برای غرب ارسال مي گردد، رجوی ها بعنوان رهبران هر دو سازمان مجاهدين خلق ايران و شورای ملي مقاومت ايران، و همچنين پيروان آنها

هنوز قادر به محکوم کردن تروريسم ، بنا به هر تعريف احتمالي، نشده اند و

هنوز قادر به محکوم کردن رژيم سابق صدام حسين نبوده و

هنوز قادر به رد نظری مقاصدشان برای ادامه استفاده از خشونت برای دست يابی به اهداف سياسي نمي باشند.ا







ايران – اينترلينک



سي اوت دو هزار و سه