در خبرها آمده بود كه آمریكا در پی بازگشت نظامیانش به اردوگاه عراق جدید (اشرف) است، و یا این كه لابی صهیونیستی وساطت مجاهدین را برای اخذ پناهندگی در فرانسه نموده و رئیس جمهور فرانسه نیز آن را پذیرفته است؛ در این باره پاره ای توضیحات ضروری به نظر می رسد.

شكی نیست كه مجاهدین با تمام توان و با استفاده از تمام راه های موجود به دنبال حفظ موجودیت تشكیلاتی خود می باشند و از این منظر ممكن است به هرگونه اقدامی دست زده و از هیچ دست آویزی ناامید نشوند، اما مهم وضعیتی است كه مجاهدین در آن قرار گرفته و ناچار به مصروف نمودن مخارج و سرمایه های كلان به خاطر آن می باشند.

از سوی دیگر برخی اقدامات از ابتدا به این دلیل كه در تضاد با سیاستها و قوانین جاری كشورها است محكوم به شكست است. مثلاً درباره درخواست واشنگتن جهت بازگشت مجدد نظامیانش به اردوگاه مجاهدین (حتی اگر صحت داشته باشد) قضیه فقط در حد یك مانور تبلیغاتی و نمایش سیاسی برای نشان دادن عمق نگرانی شان و دلخوش كردن حامیان مجاهدین است!

مگر آمریكایی ها زمانی كه از آنجا خارج شدند نمی دانستند كه چه آینده ای در انتظار مجاهدین است؟! و این كه مسئولیت پذیری مجدد نظامیان آمریكایی اصولاً در تضاد با سیاست خروج از عراق و تحویل مسئولیتها به عراقی ها می باشد كه مورد توافق دو دولت قرار گرفته است.

در مورد فرانسه نیز وقتی سیاست این كشور - و به ویژه شخص ساركوزی - مخالفت با پناهندگی و اخراج مهاجران است و حتی مهاجران اجتماعی افغان را تاب نمی آورد و جمع آوری می كند چطور ممكن است رییس جمهور این كشور وعده ی پذیرش مجاهدین را بدهد؟

از این گذشته هر كشوری كه بخواهد مجاهدین را بپذیرد و یا مورد حمایت قرار دهد، ابتدا به نفعی كه از این كار عایدش می شود نگاه می كند؛ سئوال این است كه در صورت حمایت از مجاهدین چه چیزی عاید آنان خواهد شد؟

اما نكته اینجاست كه نتیجه اقدامات و بسیج گسترده ی مجاهدین و حامیان آنها با هزینه ی سرسام آور مالی برای نجات مجاهدین، سرانجام چه دست آوری خواهد داشت؟

اكنون عمده ی تحركات این مجموعه فقط حفظ فیزیكی اعضای این گروه را هدف قرار داده است كه به زعم رجوی بستری برای حفظ تشكیلاتش می باشد، از این رو حداكثر نتیجه ای كه به دست خواهند آورد این است كه در یك منطقه ی ایزوله شده و با شرایط مشخص سیاسی و اجتماعی قادر باشند به زندگی خود ادامه دهند، ‌در این صورت فرقی هم نمی كند كه این منطقه در پاریس ، اشرف و یا در مرز عربستان باشد، نیروهای این گروه رنگ دنیای آزاد را نخواهند دید و عملاً زندانی خودخواسته هستند.

بدنه ی مجاهدین سالهاست كه دیگر نقشی جز سیاهی لشگر در اقدامات این گروه ندارد و مجموعه ی رهبری كننده مجاهدین نیز صرفاً اقدامات ایذایی انجام می دهد تا نقش مزاحم خود در برابر ایران را اثبات كند؛ از این رو موفقیت یا عدم موفقیت حامیان مجاهدین هیچ تأثیری در این نقش نخواهد داشت و همچنان آن چند گرداننده ی مجاهدین، برای خود پیروزیها و بالا رفتن از قله های بلندتر را رقم می زنند!

پیروزیها و قللی كه بالا رفتن رهبری مجاهدین از آن، وضعیت فلاكت بار امروزی را برایشان رقم زده كه مجبورند چوب حراج به خودشان بزنند تا شاید یك مشتری بیابند.